Van Lombok naar Den Briel

Sommigen doen meteen mee, anderen aarzelen eerst en nog weer anderen doen het toch liever helemaal zelf. Maar sommige mensen in die laatste categorie sluiten zich alsnog aan bij het project. ‘Gelukkig was de gemeente daar erg flexibel in.’

‘Twee jaar geleden heb ik het huis gekocht,’ aldus Ellen van Breukelen, eigenaresse van een benedenwoning in de Van Diemenstraat. ‘Toen was al bekend dat er gerenoveerd zou worden, maar dat zou nog zeker een half jaar duren. En ik wilde er sneller in, daarom deed ik eerst niet mee met het project en heb ik het huis samen met m’n ouders zelf opgeknapt. M’n ouders zijn nogal handig.’

Dat moest ook wel, want bijvoorbeeld de kamervloer inclusief de balkenlaag, was dringend aan vervanging toe. ‘Naderhand kwamen ze kijken voor de renovatie van de bovenwoning, en toen bleken er bij mij een paar dingen nog niet in orde. Ook in de gang waren de balken slecht en bij de ramen was er onvoldoende ventilatie. Dus die dingen moesten nog gebeuren.’
Omdat de handige ouders inmiddels elders aan de slag waren, besloot Ellen van Breukelen zich alsnog bij het project aan te melden.

‘Ik wilde er sneller in, daarom
deed ik eerst niet mee
met het project.’

Verhuurd | Maar het leven bestaat uit meer dan renoveren. Ellen van Breukelen: ‘Ondertussen heb ik m’n huidige vriend leren kennen en begin september ben ik naar Brielle verhuisd. Het huis is nog wel van mij, maar voorlopig heb ik het verhuurd aan mensen die tijdelijk in Nederland wonen. We hebben trouwens ook nog overwogen om de bovenwoning erbij te kopen, maar dat vonden we toch een te grote stap. Die woning stond te koop, want de Turkse familie die het huurde, kwam niet tot overeenstemming met de woningbouwvereniging.’
Een terugkeer naar Utrecht is niet uitgesloten, want ze koestert de herinneringen aan Lombok. ‘Ik heb er met veel plezier gewoond. En je ziet de buurt ook vooruit gaan, ik vind dat het echt heel erg mooi wordt.’

tekst: Chris Bos | Bureau Movement
Infobulletin Van Diemenstraat e.o | 24-10-2001